14 stycznia br. Trybunał Konstytucyjny orzekł, że art. 34 ust. 2 ustawy o kosztach sądowych w sprawach cywilnych w zakresie, w jakim określa opłatę 5 procent, nie więcej niż 5 000 000 zł, od skargi na orzeczenie Krajowej Izby Odwoławczej przy Prezesie Urzędu Zamówień Publicznych, jest zgodna z prawem do sądu.

Zdaniem TK, ustalenie przez ustawodawcę w sposób procentowy opłaty stosunkowej, spełnia przesłanki sformułowane w orzecznictwie Trybunału Konstytucyjnego, jako swego rodzaju test konstytucyjności, wobec przepisów regulujących problematykę kosztów sądowych i przepis ten jest zgodny z art. 45 ust. 1 konstytucji. Zdaniem TK procentowe określenie opłaty od skargi na orzeczenie KIO nie różni się od zasady naliczenia opłaty stosunkowej w sprawach o prawa majątkowe, określonej także jako 5 procent wartości przedmiotu sporu lub przedmiotu zaskarżenia, a zatem tak określona wysokości wpisu nie prowadzi do naruszenia istoty prawa do sądu w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Trybunał Konstytucyjny podtrzymał swoje ugruntowane stanowisko, że wybór metody ustalania opłaty sądowej w sprawach cywilnych należy do ustawodawcy, który w tym zakresie – w granicach porządku konstytucyjnego – korzysta ze znacznej swobody regulacyjnej.

Skargę do TK w tej sprawie złożyły dwie spółki, które przekonywały, że maksymalna stawka opłaty stosunkowej od skargi do KIO wynosząca 5 mln zł jest niezgodna z zasadą prawa do sądu, gdyż stwarza bariery finansowe często uniemożliwiające skuteczne zaskarżenie niekorzystnego orzeczenia.

Warto zaznaczyć, że w pięcioosobowym składzie znalazły się dwa zdania odrębne – prof. Andrzeja Wróbla oraz prof. Leona Kieresa. Sygn. akt SK 25/11.

 

Opracowała: Marta Dębiak